Bu mənəviyyatın sahibləri cəmiyyət üçün təhlükədir

Bugünə qədər yaşadığımız ölkədə xeyli qanunsuzluqların, ədalətsizliklərin, faciələrin şahidi olmuşuq. Yəni, yaşadığımız ölkədə qanunun şah olmadığını, insana dəyər verilmədiyini, günahkarların cəzasız qaldığını bilirik. Amma bəzən elə faktlarla üzləşirik ki, təəccübümüzü gizlədə bilmirik, dəhşətə gəlirik, insan övladının bu qədər vəhşiləşməsini qəbul etmək istəmirik.

Nardaran işi üzrə məhkəmə prosesinin gedişində insanların necə vəhşiləşdiyini, adamların manyaka, zombiyə çevrildiyini müşahidə edirik. Nardaran işi üzrə birinici məhkəmə prosesi zamanı da qan donduran halların şahidi olduq, adamlar necə işgəncə gördüklərini, nələrə məcbur edildiklərini danışdılar. Amma düşündük ki, işgəncənin miqyası bununla yekunlaşar, işgəncə verənlərin fantaziyası bundan uzağa getməz, başqa dəhşətlərə şahidlik etmərik. Yenə də yanıldıq və Nardaran işi üzrə ikinci məhkəmə prosesi daha böyük vəhşiliklərin üstünü açdı.

“Onun otağında üstümə tökülüb döyməyə başladılar. Heç nə soruşmadılar da. Əllərimə arxadan qandal vurub, dizüstə çökdürdülər, vurub dişimi sındırdılar, qan töküldü paltarıma. Mənə qarşı qeyri-insani rəftar etdilər. Mənə gecə 4-ə qədər işgəncə verdilər. Üzümün tüklərini əlləri ilə yoldular. Adamın bir tükünü dartanda ağrıdan gözündən yaş gəlir. Mənim bütün üzümün tükünü əlləri ilə bir-bir dartdılar, tük komasını qoydular qabağıma. Mənə dedilər ki, “elə eləmə, tapançanın evindən çıxdığını yazaq, ailə üzvlərini də bura gətirək”- bu sözləri təqsirləndirilən Cabir Əliyev söyləyib.

Digər təqsirləndirilən Ruzi İsmayılov isə bunları söyləyib: “Məni idarəyə apardılar, döyə-döyə yuxarı çıxartdılar. Uzatdılar arxası üstə, döydülər. Əvvəlcə ailə üzvlərimlə hədələdilər. Sonra mənəvi təzyiqə keçdilər, şalvarımı aşağı çəkdilər, bir-birinə dedilər ki, gəlin, bunun başına pis oyun açaq, vatsapdakı nömrələrə paylayaq, rüsvay olsun. Biri dedi ki, “ruhanidir, adına xələl gəlməsini istəməz, qol çəkər”.

Bəli, bu hadisələr hansısa Hollivud filmində baş verməyib, İŞİD-in törətdiyi əməllər də deyil, heç Xocalıda ermənilərin işgəncəsinə məruz qalan əsirlərin danışıdığından da götürülməyib. Bu hadisələr Azərbaycanda, polis idarələrində baş verib. Dövlətin təhlükəsizliyini, ölkədəki əsayişi qorumalı olan adamlar dəhşət filmlərinin qəhrəmanları kimi hərəkət ediblər. Günahsız insanlara işgəncə verməkdən zövq alan adamlar necə səlahiyyət sahibi ola bilirlər, necə dövlət işçisi kimi fəaliyyət göstərirlər? Bu adamlar necə olub ki, rütbə sahibi olub, polis fomrası geyinib, təhlükəsizlik əməkdaşı seçilib?

Nardaran işi üzrə məhkəmə prosesi göstərdi ki, bu ölkədə hamının həyatı təhlükədədir. Heç bir əməl törətməyən, siyasətə qarışmayan, hətta müxalif düşüncədə olmayan adamı da şəxsi maraqlar naminə ən ağır işgəncələrə məruz qoya bilərlər. İnsan həyatını insani hisslərdən məhrum olmuş adamlara tapşırıblar. Daha dəhşətlisi isə budur ki, bu işgəncələri sifariş verənər, bu Allahsızlıqlara şərait yaradanlar, bu dəhşətlərə göz yumanlar var. Yəni, bu işgəncələr kimlərinsə özfəaliyyəti deyil, sifarişin nəticəsidir.

Göründüyü kimi, bizim fəlakətimiz təkcə maddi sərvətlərimizin talan edilməsi, seçkilərin saxtalaşdırılması, təhsilin, səhiyyənin məhv edilməsi deyil. Bizim faciəmiz həm də insanlıqdan kənar, manyaklaşmış, zombiləşmiş adamların yetişdirilib, cəmiyyətə

buraxılmasıdır. Və ən təhlükəlisi də budur. Bu işgəncə faktlarından sonra təhlükəsizlik orqanının əməkdaşına, polis nəfərinə, prokurorluq işçisinə necə güvənmək olar? Hətta baş verənlərdən dünənə qədər xəbəri olmayanlar, bugün həqiqəti bilirlər. Bugün hakim, prokuror və ən yüksək vəzifə sahibləri təqsirləndirilən şəxslərin ifadələrindən agah oldular. Artıq heç kimin “mən bilmirdim” bəhanəsi qalmadı. Amma yenə də susurlar, yenə də zülmkara yaşıl işıq yandırırlar.

Bir daha sual meydana çıxır və bu sualın cavabı hamını narahat etməlidir. Biz hansı ölkədə yaşayırıq? Bizi hara gətirib çıxarıblar? Bizim həyatımız, taleyimiz kimlərin əlindədir?