Natiq Güləhmədoğlu

“Riyaziyyat”dan da, “Ali Riyaziyyat”dan da qiymətlərim “əla” olub. İnanmasanız, “vatsap” nömrənizi yazın, diplom və attestatımın fotosun ataram.

Bunu özümü sığorta üçün yazıram, çünki, növbəti oxuyacağınız cümlədən sonra qorxum var ki, müəllif haqqında “iki eşşəyin arpasın bölə bilməyən” hökmü çıxardasınız. Riyazıyyatı sevirəm, buna şübhə etməyin, ancaq redaktordan güclə elə keçirdiyim bu köşəni “cəbr və analiz” dərsi üçün yazı taxtasına çevirməyi nə özümə rəva bilirəm, nə oxucuya.

Çünki, müşahidələrimə görə rəqəmləri insanlar ancaq pul formasında sevir, özü də gəlir formasında. Qalan məsələlərdə rəqəmlərdi, kimyəvi formullardı, geopolotik goplamalardı bu oxucuları qıcıq edən şeylərdir.

Bunları bilərək, hətta nəzəri əsaslanmasın edə-edə, bağışlayın bir iki rəqəmi yazımısa qısa müddətliyə qonaq dəvət etmədən qala bilməyəcəm. Məni bu işə vadar edənlər utansın.

Bu günlərdə facebookun milli sektorunda xəbər “partlayış”doğurdu. İsveçdə musiqi yarışına qatılan azərbaycanlı İbrahim Nəsrullayevin ordakı ifasını “Azadlıq” qəzetinin facebook səhifəsi ilk olaraq yaymışdı. Həm bu məqaləni yazanda həmin xəbəri 136 min istifadəçi görmüş, 4.877 paylaşımış, 8 minə yaxını like (bəyənmə) etmişdi. Bir nəfərin sözü olmasın, bu analoqsuz rəqəmlər, göstəricilərdir. O müğənni qardaşın ifası barədə nəsə deməyəcəm, ona görə ki bu haqda xüsusi bir fikrim yoxdur.

Baş verən məlum “partlayış”, ordakı yüksək rəqəmlər məni tamam başqa mətləbləri düşünməyə sövq etdi. Diqqət eləmisinizsə, bu birinci hal deyir. Tez-tez internet aləmində hansısa azərbaycanlının hansısa qərib bir diyarda musiqi yarışında parlaq bir ifası səs-küy doğurur Həmin hadisə virtual dünyada xalqımızın sevinc hisslərini şaxə qaldırır. Qaramatlıq eləmirəm, bu pis bir şey deyil. Lakin, hər belə halı görəndə daxilən sarsılıram, paxıllığımdan deyil, əlbəttə. Tam əksinə, insanlarımızın sevinc hissinin necə kiçik şeylərə sərf olunmasına, əsl qələbəyə, fərəhlənməyə necə tamarzı qalmasını duymağın əzabıdır bu. Bizim insanlar gör neçə illərdir əsl sevincə, qələbəyə, şadyanalığa həsrət qalıb. Orqanizm buna dözə bilmir, ona görə o avtomatik, qeyri-ixtiyarı özünü ovutmaq üçün süni, yalançı hadisələrlə özünü ovutmağa meyillidir. Belə olanda bu İsveçdəki qardaşın ifası, yaxud hardasa bir hozunun kəlləsində 3 “kubik”i birdən qırması kimi hadisələr dada çatır, bizi sevindirir, heyrətləndirir, bəzən kədərləndirir. Xülasə, qoymur ki, insanlığımız ölsün, robota dönək. Fəqət dərk edən də ki, bunlar “kov” deyil, başaldatdıdı, ömürü, həyatı yola verməkdi, bax onda vəziyyət çox çəkilməz olur.

Fəryad qoparmayın ki, müəllif hər şeyi siyasiləşdirir, ya da qoparın fərq eləmir. Azadlıqa verilən çoxlu təriflər var, biri belədir: azadlıq seçim azadlığıdır. Səs vermənin, səsin, seçim azadlığımım rədd edildiyi, heçə sayıldığı bir diyarın insanı hansısa musiqi yarışındakı qələbə ilə, səs, seçim çox özündən çıxarmamalıdır. Biz özümüzə gəlməli, öz dərdimizi düşünməliyik.